Onse keniss van het nederlands is ondermaats, volgens proffesor Erik Moonen. Daarom word Neterlands weer een verpligt vak voor alle studente volgent jaar.

Seriouis, ik heb noojt last gehat van schreiffauten hoor. En Ambigu is toch een pokémon, ofnie?

Hey beste internetkindertjes (kijkbuiskindertjes past hier immers niet),

Ik heb het best druk, en de blog heeft daar wat onder geleden. Groepswerken en die tricky thesis maken dat ik niet al teveel kan uitspoken in mijn paasvakantie. Het is een zorgvuldig jongleren van alle verplichtingen en tijd die je wil besteden aan andere dingen (stip op één mijn vriendin natuurlijk, met nog een serie games/CDs/DVDs/boeken die om mijn aandacht vragen). Hieronder nog enkele leuke dingen die ik meegemaakt heb:

- Ik heb dankzij een wedstrijd op CJP (die ik niet had gekend zonder de unief) toch maar mooi 7 cinématickets gewonnen. 4e beste filmrecensie uit een 200tal is niet slecht hé? Net naast de grote prijzen gevallen, maar ik ben er best trots op.
- Na twee solicitaties waar ik niet verder ben geraakt dan het eerste gesprek (Belgacom en Möbius) mag ik me nu gaan focussen op gesprekken bij Coca-Cola en mogelijk ook Aldi. Wie weet zit er nog een leuke job in voor mij.
- Ik ben gisteren naar Enterrock geweest met enkele schoolmaatjes. Hoogtepunten van de avond: A Brand en Streetlight Manifesto. Maar ook Freaky Age en de Heideroosjes mochten er zeker wezen.

- Bij deze is de blog nog steeds in leven! Hoera!

Het moet je maar overkomen als leerkracht. Daar sta je dan, bij het begin van het nieuwe semester, voor een enorme groep studenten die je in het engels moet onderrichten. Je engels is goed in orde, maar er is één dingetje waar je niet veel aan kunt doen: je hebt nogal sterk de neiging om je zinnen te eindigen met het woordje "right". Dit doe je echter wel op verschillende manieren: soms ga je voor "right", andere keren voor "right?" en soms ook wel eens voor "right!". Niemand die het opmerkt, dat zooitje studenten is ofwel te goed aan het opletten om erop te letten, ofwel letten ze niet op en dan horen ze je toch niet. Dictielessen zijn een overbodige luxe…

Maar dan is er meestal toch wel één student, die qua aandachts-niveau er zo’n beetje tussenin zit. Iemand als ik. Iemand die lekker goed oplet naar vreemde karaktertrekjes bij zijn persoonlijke kudde leerkrachten. En dan besluit die iemand om een streepje te trekken voor elke keer dat de leerkracht zijn verdoemde stopwoordje in de mond neemt. 3 uur lang. Het resultaat?

CLXXXIV keer. 10111000 maal. Hondervierentachtig streepjes. 184. Laat het nummer even tot je doordringen. Dat is meer dan 1 keer per minuut tijdens de duur van de hele les. Ik verzin het niet.

Nee, niet ik ben ziek, maar de leerkracht die gisteren de les International Marketing had moeten geven. Wat is het belangrijkste dat je als leerkracht moet doen als je ziek bent? Het de leerlingen op voorhand laten weten.

Niet, zoals gisteren, door een papiertje op de deur te laten hangen. Speciaal naar school gereden voor niets. Balen.

PS: sorry voor het gebrek aan updates, er is gewoon weinig spectaculair gebeurd de laatste tijd. Het waren van die dagen waarop je weinig voor mekaar krijgt maar toch is de dag om voor je het weet. :p

Docente Sandra Streukens. Zij geeft aan mij en mijn mede marketeers het vak industrial marketing. En, zoals ik vorig semester al heb kunnen ondervinden, doet dat in haar eigen in-your-face stijltje. En dat wil zeggen dat ze naast haar luide, krachtige manier van lesgeven (wat vast te maken heeft met haar Nederlandse roots, inclusief leuk accent als ze Engels spreekt) ook met allerhande geinigheden haar slides probeert op te vullen.

Vorige week hebben we al, om het proces van een product dat van fabriek naar consument gaat beter te begrijpen, gekeken naar een filmpje over negerinnentetten. Nee, ik verzin het niet. En wat zie ik bij het afdrukken van de slides van morgen verschijnen? Sackboys uit de PS3-videogame Littlebigplanet. Wat hun meerwaarde is in die slides weet ik niet, maar ik kan alleen maar hopen dat de les eventueel uitdraait op een discussie over gaming. Een mens mag dromen, toch?

Gisteren heb ik het tweede evaluatiemoment voor mijn thesis overleefd. Het was de bedoeling dat we een presentatie gaven over onze masterproef en hoe ons onderzoek verlopen is. Dit moesten we presenteren aan enkele van onze medestudenten en onze promotor, waarna er tijd gemaakt werd voor een discussie. Bij Mr. Swinnen, mijn promotor, was de sfeer vrij formeel en werd er zeer kritisch met elk onderzoek omgegaan, maar ik denk dat ik het (ondanks de zenuwen) toch vrij goed gedaan heb. Een degelijke tussenscore dus.

Desondanks heb ik nog wel vrij veel werk voor de boeg, wil ik die thesis tot een goed einde brengen. Maar dat is nu even niet aan de orde. Vandaag en morgen heb ik vrij om enerzijds te bekomen van het seminarie en anderzijds om me voor te bereiden om mijn eerste solicitatiegesprek voor te bereiden… Dat wordt weer een andere uitdaging.

Sta me toe even een kleine definitie te geven van de term ‘academisch kwartier’: het academisch kwartier is de tijd (welgeteld 15 minuten, of wat dachten jullie?) die een leerkracht te laat mag komen op zijn eigen les. Indien de leerkracht er na dit kwartier niet is, zijn de studenten vrij om op te stappen en terug naar huis te keren.

Wanneer is dit handig? Als het, zoals bij mij het geval was gisteren, gebeurd tijdens je laatste les. Heerlijk toch… Nu maar hopen dat er niet meteen een inhaalles gepland wordt!

Gisteren heb ik er mijn eerste les innovation and value chain management opzitten. Dat hoort erbij in de latere jaren: de namen van de vakken worden langer, en toch gaan ze over specifiekere dingen! Nu gaat het vak wel over innovatie en de manier waarop bedrijven met elkaar samenwerken, toch bemerkte ik tijdens de les enkele principes met een nostalgisch tintje.

Eerst en vooral hebben we voor dit vak nog eens les in de A102 met zo’n 100tal studenten! Er zitten buitenlanders in het publiek, iedere afstudeerrichting binnen TEW heeft het vak en ook de Handelsingenieurs zijn van de partij. Ik moet er haast weemoedig van aan terugdenken aan de tijd dat ik als eerstejaartje helemaal achteraan ging zitten om de lessen Accounting maar half te volgen… Nu is dit helaas het enige vak waarvoor we nog eens echt met een gigantische groep studenten lekker knus in één lokaal terecht moeten. Veel gefluisterd kon er wel niet worden, want de leraar van dienst houdt daar blijkbaar niet zo van!

Als je voor een grote groep moet spreken, kan je best gebruikmaken van de aanwezige microfoontjes. Zo ook mr. Vanhaverbeke. En naar goede gewoonte begeeft zo’n ding het halverwege de les! Altijd plezant om de leerkracht verwoede pogingen te zien doen om toch maar met zijn stem tot het eind van het lokaal te geraken. Aaah, die goede oude tijd…
 

Hoihoi, voor we verdergaan lijkt het me gepast om mezelf even voor te stellen, evenals het doel van deze verse start voor deze ietwat oudere blog.

Ik ben Joery Vanrusselt, 21 winters oud en een student aan de UHasselt. Daar zit ik in mijn laatste jaar TEW-Marketing, één van de vier afstudeerrichtingen onder het vakgebied Toegepaste Economische Wetenschappen. Bijna afgestudeerd dus! Het doel van deze blog is om jullie als lezer mee te nemen op de laatste universiteitsreis die ik moet afleggen voor ik (eventueel) klaar ben om de arbeidsmarkt te betreden.

Nu, een laatstejaars zijn betekent dat er wel enkele spelregels veranderen. Het belangrijkste is het feit dat we nu aan een masterproef moeten werken! Dat houdt in dat je je eigen onderzoek mag voeren over een onderwerp naar keuze. Ik heb gekozen voor Nation Branding, oftewel het verbeteren van het imago van ons eigenste belgenlandje. Daar kruipt best veel tijd in, wat gecompenseerd wordt met minder vakken dan in de bachelorjaren. Niet dat ik nu minder te doen heb, integendeel!

Elke week kunnen jullie hier korte verslagjes vinden van mijn avonturen als laatstejaars en de studies die daarbij horen. Jullie mogen altijd een reactie achterlaten. Tot blogs!

Boem sjaka laka laka boem boem boem voor deze vakantie. Feest van de arbeid, zonder dat er arbeid is. Hemelvaartsverlof ook nog. Een heerlijk verlengd weekendje. Begrijpelijk ook. Vaart maar eens naar den hemel. Ge zou er zonder twijfel 4 dagen voor nodig hebben. Minstens 4! Soms zelfs ook 5, dus!

Boem sjaka laka laka boem boem boem voor Wim Helsen! Diene mens heeft mij voorzien van een blogsgewijs speechke en de daarbijhorende titel. Die voor inspiratie gezorgd heeft met zijn laatste show, zo erg zelfs dat ik hier weer op een toetsenbord zit te rammen, duwen, tikken zowaar. U kent dat wel, zo’n toetsenbord. Zo’n bord met toetsen. En als ge op één van die toetsen ramt, duwt, tikt, dan verschijnt het daarbijhorende teken op uw scherm, en alleen op het uwe. Zowaar. Want zo gaat dat met technologie.

Zijn laatste showke was weer subliem. Ietwat minder druk, maar net zozeer perfect in elkaar gestoken. Over zijn dode vrouw. Over zijn rondzwieberende beagle. Over salamanders en Luxemburgers en het uitverkoren volk dat bij hem in de zaal zat. Over deemoedig pijpen. Om dan iedereen bijna te doen sterven. Om dan op te biechten dat het allemaal maar in zijne kop zat. Boem sjaka laka laka boem boem boem.

Boem sjaka laka laka boem boem boem voor de zee. Met zijn… zand. Met zijn water. Met zijn oude mannen aan dat water, enkel verpakt in een speedoke, waardoor ge veel te veel van hun mannelijke vlees ziet. De vetlappen, nondedju. Maar de lofzang over de zee is nog niet gedaan! Denk aan zijn viskes. Al dan niet in een bakske met een beetje sla en een cocktailsausje. En worteltjes. En zo’n plastieken vorkske. Njammie njammie njammie. Allé, da vorkske is niet speciaal njammie. Tenzij ge daar wel voor te vinden zijt, plastiek. Dan heb ik niks gezeg… getypt. Op zo’n bord met toetsen.

En aan die zee, met zijn zand en zijn water en zijn vetlappen en zijn vis in bakske met een plastieken vorkske, daar mag ik tijdens die vaart naar den hemel gaan vertoeven. Om te genieten. Relaxen. Niks moet en alles mag. En die vetlappen zullen nogal kijken, als ik met mijn geweldige verschijning en veel stoerdere zwemshort het strand veilig maak. Want het onveilig maken zou toch ook nie zo sympathiek zijn. RESPECT voor de strandwacht, nondedju! En daarna kom ik weer terug thuis.

"Amai…", denkt de lezer nu.
"Gaat die hier nu nog lang zitten zeveren?"
Nee, typ ik dan. Op zo’n bord met toetsen.